Blog André Postema: een Serious Request voor 2016

7 januari 2016

Collegevoorzitter André Postema over zijn visie op het onderwijs, opvallende observaties en dilemma's.
undefined

Het in alle opzichten turbulente jaar 2015 werd wel op een hele bijzondere manier afgesloten. Giel, Paul en Domien inspireerden Heerlen, Limburg en heel Nederland vanuit het Glazen Huis en haalden met hun serious request een fantastisch bedrag op voor het Rode Kruis, om kinderen het onderwijs te bieden waar zij recht op hebben. Het geeft je kippenvel te zien hoe de LVO-scholen hierin hun bijdragen hebben geleverd. Meer dan dat. Onze leerlingen en collega's hebben werkelijk alles uit de kast gehaald om hun familie, hun omgeving, de straat, wijk, dorp en stad geld uit de beurs te kloppen. Zo zie je hoe inventief we kunnen zijn wanneer het er toe doet.

Die opgave van het Rode Kruis, daar in Afrika, Midden-Amerika, Zuidoost-Azië en sinds enkele jaren helaas ook weer het Midden-Oosten, is nog niet voorbij. Zoals ook in ons eigen land de opgave niet voorbij is om de grote aantallen vluchtelingen een goed onderkomen te bieden. Gelukkig zijn de tijdelijke noodopvanglocaties inmiddels niet meer nodig en hoeft er ook niemand meer buiten te slapen. Maar er is nog veel te doen, niet in de laatste plaats waar het onderwijs aan de kinderen van deze vluchtelingen betreft. Het afgelopen jaar werden de internationale schakelklassen van onze scholen in Budel, Weert, Heerlen en Maastricht tot het uiterste getest om de groei in de eerste opvang van anderstaligen te accomoderen. Een topprestatie, waar we met z'n allen trots op zijn. En waar we ook in 2016 alle mogelijke steun aan zullen verlenen: die serious request pakken we op.

Als de wereld zo in brand staat, dan is elke overgang naar het dagdagelijkse geforceerd. En toch moet ook dat gebeuren. Want ook het dagdagelijkse onderwijs aan onze reguliere leerlingen - die uit Horst en Geleen, Brunssum en Valkenburg, kinderen wie nog een heel leven wacht en die mogen verwachten dat het een goed leven zal zijn - dat dagdagelijkse onderwijs is wel waar wij voor staan. En we staan niet stil. Gedurende het afgelopen jaar hebben Ron en ik ons zelf willen vergewissen van de voortgang die er op scholen wordt gemaakt om maatwerk in het onderwijs te bieden. En we zijn daarin niet teleurgesteld. Zonder uitzondering geeft elke school handen en voeten aan dit maatwerk. Ja, doorgaans met kleine stapjes. En ja, op geheel eigen wijze, waarbij nog dikwijls zelf het wiel wordt uitgevonden. Maar het gebeurt allemaal wel. De Rubicon is gepasseerd - en er is geen weg terug.

Toch kan ik niet zeggen er geheel gerust op te zijn. Is de beweging die we in onze scholen maken voldoende - en voldoende snel? En lukt het ons tegelijkertijd om iedereen mee te krijgen in dit proces: collega's, ouders, overheden? Het is aanlokkelijk dit als een balancing act te beschouwen, waarin broodnodige verandering dient te worden afgewogen tegen draagvlak en zorgvuldigheid. Maar het is de vraag of ons die tijd gegund is, of we het naar onze leerlingen kunnen maken om niet te bewegen. Is het niet veeleer zaak een en ander in elkaars verlengde plaatsen, juist te versnellen door draagvlak en juist daardoor maximale zorgvuldigheid te betrachten? Mijns inziens kan dit. Mits de verandering wordt vormgegeven vanuit de docenten zelf, verenigd in hun professionele gemeenschap, de vaksectie en het team. Zeker, de school moet de visie en kaders bieden waarbinnen deze veranderingen vorm dienen te krijgen. En ook vanuit de centrale directies en het college van bestuur zal worden bewaakt dat onderwijskundige verandering en opbrengstgericht werken hand in hand gaan. Maar het is aan de vaksectie zelf om invulling te geven aan het maatwerkonderwijs. Uiteraard in afstemming met de collega's van andere secties, binnen de eigen school en zeker ook met de vakgenoten van de andere LVO-scholen. Dan gaat het om curriculumontwikkeling. Om de modernisering van onze leermiddelen. Om intelligente en adaptieve toetsmethoden. Om de koppeling van theorie aan de praktijk.

In dat opzicht zal 2016 het jaar van de vaksectie zijn. Zij zal het voortouw gaan nemen in het nog interessanter en relevanter maken van ons onderwijs en in het leveren van maatwerk voor onze leerlingen, daar ben ik van overtuigd. De vaksectie zal de beweging gaan maken naar het gebruik van digitaal en interactief lesmateriaal, van adaptief toetsen en van learning analytics. En de vaksectie zal zich hierin bij uitstek lerend opstellen. Dat is geen stelling. Het is een verzoek. Een serious request, zal ik maar zeggen. Laat Ron en mij weten, wanneer en hoe je die bal gaat oppakken.

 

Ik wens ons allen een prachtig 2016 toe. Een jaar op de menselijke maat. 

  

 

Heb je ideeën hoe we de vaksecties op onze scholen nog meer in stelling kunnen brengen bij het vormgeven van onderwijs op maat? Mail me dan. a.postema@stichtinglvo.nl

Lees zijn eerdere blogs

< Terug naar nieuwsoverzicht